6 MAANDEN AZIE: "CINDY & FOINGE"

Landing op 24 maart 2007 vanuit Londen ...

Ondanks de vele toeristen, de drukke toeristische avondmarkt en de vele guesthouses in Luang Prabang is dit een erg leuke stad om met de fiets te verkennen. De meeste van de 32 tempels zijn de moeite waard, Laotiaanse tempels moeten het hebben van hun mooie dakvorm en versiering in de nok. De kombinatie van tempels, koloniale gebouwen en de rust van de mensen is prachtig. Misschien toch een minpuntje: de bedelrondgang van de monniken om 6h in de morgen in voor de boedisten een heilig ritueel (zoals in gans Azie) maar hier zijn er meer toeristen die met hun camera alles verstoren ... Normaal zijn er meer als 1000 monniken 's morgens hun ronde aan het maken om hun dagelijkse maaltijd te krijgen van de plaatselijke bevolking, het zou een kleurrijk spectakel moeten zijn maar door de verstoring van het toerisme is hier niet veel meer van overgebleven, we hebben op andere plaatsen (in alle rust) het echte ritueel mooier gezien.

Vanuit Luang Prabang gaan we dan gedurende 5 dagen de Nam Ou rivier opvaren, dit is een zijrivier van de Mekong maar mooier omdat ze kleiner is en door canyons loopt. We varen dus van Luang Prabang naar Nong Khiau, Muang Ngoi en Muang Khua. Het water van deze rivier is kristalhelder en we zien vele vissers en mensen die op zoek zijn naar goud. Hoe verder we de rivier opvaren hoe meer we het dorpsleven ondergaan, alles gebeurt hier met de boot, de mensen zijn afhankelijk van de rivier omdat er geen toegangswegen zijn naar hun dorpen.

Een zalige rust in een prachtige omgeving want de rivier zoekt haar weg tussen karsgebergte en tropische wouden.

Na het reizen met de boot is het terug tijd voor de bus maar we willen geen 6 a 7 uur op een bus zitten en daarom splitsen we de busritten op. We willen naar Luang Nam Tha hoger in het noorden van Laos maar stoppen dus in Udom Xai. Dit is een stadje dat pas de laatste 50 jaar uit zijn voegen is gebarsten door de handel met de zuidelijke Yunnan provincie van China. Ook hier worden de wegen weer aangelegd met Chinees geld in ruil voor gratis tropisch hout. Gelukkig zien we vele nieuwe aanplantingen. Veel Chinezen hier dus en dat maakt een verschil als het juist Chinees Nieuwjaar is; vuurwerk tot in de vroege uren ...

We zijn dan ook niet echt uitgeslapen als we 's morgens om 7h30 de bus opmoeten. Een bus rit over hobbelige, bochtige wegen waar de helft van "de local" ziek op wordt; de kotszakjes vliegen de ramen uit ...

We hebben onderweg een tip gekregen van een guesthouse nl: "Zuela-guesthouse". En het is een leuke plek met een aangename familiesfeer. We huren hier een brommertje en gaan in de omgeving bergbevolking opzoeken, we rijden langs Black Thai-, Akha- en Lanthen-dorpen. Vreemd om te zien dat deze mensen nauwelijks op 5 minuten van een stad leven en toch nog hun traditionele klederdracht behouden.

Luang Nam Tha is ook nog een plaats waar we naar de bank kunnen om er met onze Visa of Mastercard geld vast te krijgen maar beide kaarten worden niet aanvaard in de bank en er geen ATM; gelukkig hebben we nog enkele Thaise Baths op zak om te wisselen zodat we de grens overkunnen binnen een paar dagen. We leven dus op budget en kunnen niet op 3 daagse trekking naar afgelegen dorpen.

Ook de busrit naar de grens (Huay Xai) splitsen we op en door naar Vieng Phouka te gaan. We doen dit samen met een "April" een meisje uit San Fransisco met wie we al samen reizen vanaf Vientienne. Bij het inchecken van het guesthouse zien we in het gastenboek dat de laatse bezoeker langs is geweest 3 weken voor ons en die daarvoor in November 2006. Vieng Poucka is niet echt een toeristische bestemming. En dat blijkt ook als we 's avonds gaan wandelen in het dorp, alle kinderen komen buitengelopen om ons aan te raken en op de foto te kunnen met ons ... Ook aan eten raken is weer wat moeilijker er zijn geen menu's in het plaatselijke restaurant en in ons beste Laotiaans (en met behulp van de reisgids) krijgen we toch wat eetbaars op ons bord.

Op 22 Februari nemen we om 9h de bus naar de Thaise grens, onze laatse stad in Loas wordt dus Huay Xai, na een paar grensformaliteiten nemen we de bus naar Chaing Rai waar we aankomen rond 17h, het was toch weer een lange verplaatsing.

We merken weer dat we in Thailand zijn, er zijn hier in 1 straat in de stad meer ATM's dan in heel Laos, ook op de markten is weer alles te krijgen.

Vanuit Chaing Rai gaat het dan eerst met de bus naar Banbasang en dan al liftend naar Mae Salong. De tuk-tuk chauffeurs vroegen woekerprijzen om ons te vervoeren en dan hebben we maar succesvol onze duim omhoog gestoken. Nu was het wel bijna mijn beurt om over te geven, achteraan in een pick-up truck op bochtige wegen was er bijna teveel aan. Onderweg gaan we met de chauffeur uit Bangkok en zijn Chinese vriendin nog een theeplantage bezoeken. Mae Salong is een dorpje dat 3 a 4 generaties geleden is opgericht door een regiment vanhet Chinese leger, wij gebruiken het als uitval basis voor weeral bezoeken aan dorpjes van bergbevolking.

Na de rust van de bergen gaan we terug naar een drukke stad nl. Chaing Mai; gelukkig verblijven we er in een rustig guesthouse uit het centrum. Chaing Mai is bekend om zijn 3km lange nachtmarkt waar alle soeveniers te krijgen zijn, we bezoeken nogmaals een paar tempels in het centrum en de bekende Doi Suthep tempel op een heuvel buiten de stad.

wordt vervolgd  ....

Na nu al een hele tijd te reizen en dan vooral na Cambodia zijn we toch wel geconfronteerd met armoede. Je ziet:

- veel mensen met geamputeerde ledematen door de landmijnen,

- straatkinderen zonder ouders die komen bedelen als je aan het eten bent (ze wandelen tot aan je tafel) maar waar je beter geen geld aan geeft omdat je er dan zeker bedelaars van maakt. Wij hebben ze soms een maaltijd betaald.

- verkopers van allerlei die nooit de kans hebben gekregen om naar school te gaan tijdens het Rode Khmer-regime.

- en de duizenden verkopers die langs de straat moeten leven van wat ze die dag verkocht krijgen en leven van 1 a 2 $US.

Dit alles laat een diepe indruk na als je wat tijd neemt om met iedereen te praten en laat ons elke dag eraan herinneren hoe goed wij het wel hebben in het Westen. Hoe gelukkig wij zijn dat we deze reis kunnen maken; maar waarschijnlijk zijn we dit weer allemaal vergeten als we een maand thuis zijn en weer meedraaien in ...

We beseffen ook dat we als individu niks aan deze problemen van deze mensen kunnen doen; dat kan zelfs geen 30 jaar NGO-werk ...

Waarom is de rijkdom in de wereld zo slecht verdeeld!!!

Het vreemde is, dat als je dan ergens wordt uitgenodigd je mag meedelen in de maaltijd en je met een breede glimlach wordt ontvangen; hoe weinig de mensen ook hebben ...

We kunnen er veel van leren ...

Op 24 januari vertrekken we vanuit het eiland Don Det (1 van de 4000 eilanden in de Mekong) naar het rustig dorpje Champasang dat bekent is om zijn oude Khmer tempel (zoals in Angkor Wat) Wat Phou. De oude site is net erkent als werelderfgoed (het 2de in Laos na Luang Prabang wat we later zullen bezoeken) van de UNESCO. Tergelegenheid hiervan en omdat het bijna volle maan is; altijd een speciale dag voor boedisten, is er een 10-daags festival aan de gang. Eigenlijk is het een grote kermis met sportwedstrijden en toch ook heel wat mensen die komen bidden bij de oude tempel. 1 feestdag is voldoende voor ons en de volgende dag gaan we naar Pakse, we stappen op de lokale bus en hoewel Paske maar op 35 km van Champasang ligt duurt het toch 3h voor we er zijn ...

Als je het openbaar vervoer neemt moet je veel geduld opbrengen; ofwel wil de chauffeur de bus zomaar stoppen als hij honger heeft, ofwel zoals nu het geval was moet je met de bus wachten op een ferry om de Mekong over te stekken.

In Pakse blijven ook maar 1 volledige dag, we huren ons er een brommertje en rijden het Bolaven plateau binnen. De koffieteelt streek van Laos (voor de kenners hele lekkere Arabica- en Robusta koffie). We rijden langs al de plantages naar 2 watervallen nl. Tat Fan (120m hoog) en Tat Yueang. Hiet in Pakse wordt het trouwens al wat kouder (15c) als de zon verdwijnt en hebben we dekens nodig om te slapen en een fleece om 's avonds rond te lopen. De meeste toeristen gaan vanaf Pakse op de nachtbus (met bedden) door naar Vientaine maar wij kiezen ervoor om nog 2 tussenliggende steden te bezoeken. Om de 716km dus op de splitsen stoppen we eerst in Savannakhet, we doen er wel niks anders dan rondlopen in het oude stadsgedeelte naast de Mekong, 's avonds zitten we samen op een terrasje met een Canadees koppel, een Fransman, een Portugees en een oudere Japanner die denkt dat ik Cindy haar vader ben ... de mens had al 2 pinten op dus ... Hij verontschuldigd zich een keer of 20 en zegt dat hij moeilijk leeftijden van Westerse mensen kan inschatten de stouterik ...

Tha Khaek is de volgende stad en heeft al iets meer te bieden. Alhoewel, als we de avond dat we arriveren in ons guesthouse eten bestellen wachten we tevergeefs 1h30 op ons eten ... oeps ze waren ons vergeten ... dan maar zonder eten naar bed ... In Tha Khaek is het trouwens nog kouder ... en er wordt 's avonds kampvuur aangemaakt.

Via de toeristische dienst regelen we een 2-daagse trektocht; op deze manier steunen we de plaatselijke bevolking, er gaat een lokale gids mee, we overnachten in een dorp waar er een speciaal huis is gebouwd en waar er voor ons wordt gekookt door mensen van het dorp die daarvoor een beurtrol hebben. 70% van het geld gaat naar de bevolking.

De trekking zelf gaat langs verschillende landschappen, bamboobossen, rivierbeddingen, door grotten en rijstvelden.

Na de stilte van het platteland gaat het dan na een busreis van 6h naar de hoofdstad Vientiane. Alhoewel dit de hoofdstad is voelt het niet zo aan. dit is niet te vergelijken met Bangkok of Phnom Penh. Er is hier totaal geen hoogbouw en ook hier geeft de Mekong veel ademruimte. De Mekong die de natuurlijke grens vormt met Thailand (zoals ook in Savannathet en Tha Khaek).

Buiten ons visum verlengen voor 5 dagen doen we hier geen wereldschokkende dingen. We brengen een bezoek aan tempels; Wat Sisaket en That Luang en aan het Ho Phra Keo museum. 's Avonds kunnen we eens Westers gaan eten nu we in een hoofdstad zitten. Je vind hier trouwens lekkere koffiekoeken en pizza's, enz...

Ondertussen is het 7 Februari en vertrekken we naar Vang Vieng "you love it or you hate it". Een dorpje dat prachtig is gelegen tussen karstgeberegte maar dat vooral populair is bij jonge rugzaktoeristen omdat er in de hoofdstraat 10-tallen TV-bars zijn met programma's zoals de Simpsons, Friends, en bekende films op grote schermen; dit alles overgoten met beer Lao een andere genotsmiddelen. Het is leuk om eens af te zien maar wij vinden een rustig plekje aan de buitenkant van het dorp langs de rivier.

Na 4 dagen relaxen is het tijd om het culturele hoogtepunt van Laos te bezoeken nl.Luang Prabang. We bezoeken er weeral tempels (er staan er 32 in het centrum). De gehele stad is uitgeroepen tot werelderfgoed door de UNESCO. We flaneren er tussen de oude koloniale gebouwen en de tempels. De stad ademt een gezellige sfeer uit ...

PS: Blijkbaar zijn er mensen die e-mails proberen te versturen via de blog maar die zijn niet aangekomen, als mails wil verzenden doe dit dan nu via bk136130@skynet.be. Merciekes C en F.

Hallo ... eindelijk ... na ofwel geen internet toegang ofwel veel te duur zitten we een beetje achter met verslagen en foto's ... sorry voor wie ongerust was

Vanaf 20 januari zitten we in Laos, we zijn binnengekomen via de grensovergang van Veumkham en direkt verder gereisd naar Don Det 1 van de 4000 eilanden in de Mekongdelta. Hier verblijven we bij een familie in een bamboo hutje zonder elektriciteit, stromend water en auto's... We fietsen er langs de oevers van de Mekong naar Don Khone een ander eiland bereikbaar via een oude spoorwegbrug. We moeten hier verplicht niets doen tussen 10h en 16h want dan is het 34C en enkel goed in onze hangmat!!!! Sorry als ik jullie jaloers maak in het koude Belgie ...

-Er leven ongeveer 11,5 miljoen mensen in Cambodia, 40 % is jonger als 15 jaar.

- Op elk uur van de dag (7h en 22h) zie je kinderen naar school gaan of terugkomen wegens te veel kinderen voor te weinig scholen en leraars, privescholen zijn duur 40US$

- 85% van de bevolking leeft nog op het platteland

-AMOK (vis in kokossaus,curry en rijst in een bananenblad) is het nationale gerecht

-Het eten is niet zo heet als is Thailand (en Laos)

- Motodups (brengen je rond zoals taxi's) zijn heel gemakkelijk om ergens te geraken maar ook wel opdringerig als je ze niet nodig hebt

-Lexus-jeeps zijn populair bij de rijke soort

-Als er een feest doorgaat wordt de straat afgesloten en en wordt er een tent midden op de straat geplaatst

-karaoke op de bus staat (pijnlijk) LUID, en slechte muziek!!!!

-stokbraad met La Vache Qui Rit is makkelijk te vinden

-De vrouwen kunnen heel de dag rondlopen met hun pyjama en met hun slippers met bloem op

- ...

Boottocht op de Stung Sanker tussen Battambang en Siem Reap

De mangrove's juist voor het Tongle Sap meer

Zonsopgang boven Sra Srang Easthern Baray Angkor Thom

Zuid ingang van Angkor Thom

 

Stenen relief van danseres Bayon tempel Ankhor Thom

1 van de 200 gezichten van de Bayon tempel Angkor Thom

Terras van de Leper King Angkor Thom

De overgroeide tempel van Ta Phrom

Fotoshoot Ta Phrom

Angkor Wat: even rusten en genieten

Angkor Wat in de namiddag

Zonsondergang Angkor Wat

Kompong Thom: de tempels van Sambor Prei Kuk begin 7de Eeuw

Koop aub een sjaal van mij!!!!!!

De bamboo brug van Kompung Cham

Me on me scooter ...

De zeldzame zoetwaterdolfijn (Irrawaddy) in Kratie

Straatbeeld Kratie

Zwemplezier in het Boeng Yeak meer

Boeng Yeak meer bij zonsondergang

Droom, droom, droom, ...

Uitstap met Adam, Estelle en een Frans koppel.

Dirt road tussen Banglung en Voen Sai

Op weg naar Laos ...

Zelfportret ...

Het is al even geleden maar toch nog iets over Nieuwjaar; dit was vrij rustig voor ons. We vinden niet direkt iets om een pint te gaan drinken. Om 22h lopen we nog altijd over straat tot we plots live muziek horen. In het FCC is een groepje aan het optreden, niet dat ze goed waren en lang spelen deden ze ook al niet ... de DJ speelde nog van 1h tot 2h en dan mocht iedereen naar huis ...

Na 4 dagen Phnom Penh hebben we het daar gezien, op 3 januari reizen we door naar Battambang een rustig provinciestadje. Volgens de reisgids is de boottocht van Battambang naar Siem Reap erg mooi en daarom maken we deze omweg. We bezoeken er ook nog tempels boven op een berg vanwaar je een mooi uitzicht hebt op de dorre rijstvelden, als de rijst groen staat moet het hier prachtig zijn. De Banon-tempel in Angkor stijl ook al boven op een berg is ook de moeite.

Siem Reap is de toeristenstad van Cambodia die ik na 13 jaar terug bezoek (samen met Stefaan Naegels) en ik herken enkel nog de rivier die door het centrum loopt ... Gelukkig zijn de tempels rond de stad even mooi gebleven, alhoewel er nu ook een pak meer toeristen rondlopen als in 1994. We gaan dus voor 3 dagen tempels kijken (40$us/persoon), kijk naar de paar foto's die op de webblog staan en woorden schieten tekort ... echt prachtig. De tempels dateren van tussen 9de en 14de Eeuw.

We reizen door naar Kompong Thom waar we (jawel) nog tempels gaan bezoeken, de tempels van Sambor Prei Kuk zijn nog ouder als deze rond Siem Reap nl. van de 7de Eeuw.

Vanuit Kompong Thom gaat het naar Kompong Cham met de taxi want er rijd geen bus. Hier wordt elk jaar opnieuw een bamboo brug gebouwd tussen de stad en een eiland in de Mekong, de brug kon zelfs auto's dragen.

Kratie is de volgende stad op de route en hier willen we naar de zeldzame zoetwater dolfijnen (Irrawaddy) gaan kijken; er zouden er nog naar een 100-tal over zijn. We zien er een paar vanaf de oever (of altijd dezelfde ...)

De rit van Kratie naar Banlung is een ander Cambodia, afgelegen en dus moeilijker bereikbaar maar er komt verandering in want ze zijn volop een de weg aan het werken. De wegen rond Banlung zijn voorlopig nog stofwegen (rood stof dat niet meer uit je kleren raakt) die we verkennen met een brommertje. In de omgeving liggen er watervallen en een meer dat zou zijn gevormd door een meteoor inslag; het water is heerlijk om te gaan zwemmen en het spoelt alle stof weg.

Na 3 dagen Banlung moeten we door naar Strung Treng in een shared taxi, dit wil zeggen 2 volwassenen en kind op de voorzetel en 4 volwassenen op de achterzetel voor 3 uur.

Ons visum verloopt op 20 januari en we moeten de grens over naar Laos ...

Fruitstal Kampot

Strand rabbit eiland voor de kust van Kep

Kampong Trach

Fotogeniek niet???

Lekkere Kmer keuken ...

Monniken in Pnom Phen

Deel van het koninklijk paleis

 

Onafhankelijkheids monument tijdens Nieuwjaar Phnom Phen

Central market Phnom Phen

Foto vanuit de foltergevangenis in Phnom Phen

S21 foltergevangenis Rode Kmer

 

20 december tot 06 januari

We zijn via Hat Lek in Thailand naar Kho Kong in Cambodia de grens overgestoken. We brengen de nacht door in een stadje dat gebruikt wordt om je visa voor Thailand opnieuw voor 40 dagen te laten gelden. Het guesthouse zou later op de avond veranderen in een cafe met een dronken uitbater die iedereen uitscheld en nog het meeste zijn Thaise vrouw ... als hij dan uiteindelijk gaat slapen is het de wind die ons de slaap belet.

Rond 8h nemen we de boot naar Sihanoukville voor een boottocht van 4 uur. De eerste 2h zijn rustig maar dan varen we vereder van de kust in dieper water met hogere golven en de boot is gemaakt voor binnenvaart. Ongeveer 3/4 van de boot was aan het overgeven en het personeel aan boord moest de lading proberen recht te houden. Als we aankomen staan we alle 2 te beven op onze benen en dan staan de motodups alweer te zagen om ons naar hun hotel te brengen. We kiezen op goed geluk een guesthouse ...

In Cambodia zijn er 2 badsteden die enige voorzienigen hebben voor toeristen en 1 daarvan is Sihanoukville. We huren hier via het guesthouse een brommertje en gaan de verschillende stranden verkennen, er zijn rustige stranden waar je alleen ligt en stranden waar ze alles hebben wat de zonneliggers maar willen; massage, restaurants en bars, pedicure, enz, ... Op sommige plaatsen is het wel wat zoeken naar rust want er wordt wat afgebouwd, overal staan projecten in de stijgers. Het is duidelijk, de grote hotels hebben de weg gevonden naar Cambodia en willen na Thailand Cambodia veroveren ... Ondertussen komen de kerstdagen dichterbij en op 22 en 23 december speelt onze gastfamilie kerstliedjes maar op 25 december hadden ze er blijkbaar genoeg van want toen was het muisstil. Cindy geeft dan nog Engelse priveles aan het oudste dochtertje. Priveonderwijs kost hier 40$US/maand en dat is voor de meeste mensen hier niet betaalbaar. Wij trakteren onszelf nog op een dessertje nl. een potje yogurt van de plaatselijke drogist.

We hebben ook besloten om niet naar Vietnam te gaan rede: we wilde enkel het noorden doen en daar is het nu te slecht weer (koud en regen) en sinds Nepal hebben we daar geen zin meer in.

Een visa voor Vietnam (35$/persoon) zou dan ook niet echt opbrengen als je enkel Hanoi en omgeving wil doen. We zullen na Laos dan via de gouden driehoek terug naar Thailand gaan. Cindy is een beetje verliefd geworden op Thailand vanwege het lekkere eten, het warme weer en het makkelijk reizen.

Na een paar dagen hebben we Sihanoukville gezien en we besluiten om door te gaan naar de andere, tweede badstad Kep te gaan. We gaan erheen via een tussenstop in Kampot. Vanuit Kampot delen we een taxi met een Parijse kunstenaar Patrick Seror. Hij is leuk gezelschap en als we samen dingen doen drukt dat de kosten, zo delen we transportkosten en onze uitstap naar Rabbit eiland; een eilandje voor de kust van Kep.

Ook Kep is in opmars op toeristisch gebied.Je ziet hier nog wel veer oude franse koloniale gebouwen. deze zijn trouwens nog door het Rode Kmer regime gebruikt tot in de jaren 90.

Als je ooit eens in Kep komt ga dan eens krab met groene pepers eten; een plaatselijke specialiteit en eentje om je vingers van af te likken. We hebben hier aan de kust de laatse tijd niks anders dan zeevruchten gegeten.

In het restaurant van ons guesthouse leren we een Engelse dokteres kennen. Zij is in het guesthouse omdat Max (een Duitser dien met ons de grens in overgestoken) ziek is. Hij heeft tijdens het bezoek aan Rabbit eiland een kortere weg willen nemen door de jungle en heeft hierbij zoveel schrammen van wellicht giftige struiken opgelopen dat hij zwaar ziek is. We raken met de dokteres aan de praat en ze vraagt ons of we de volgende dag geen zin hebben om haar centrum te bezoeken.

We combineren het bezoek aan het "Health unlimited"-centrum met een uitstap naar de grotten van Kampong Trach. We krijgen een korte uitleg over de werking van het centrum maar vooral over de lange werkdagen die overvol zitten. Het werk van het cenrum beperkt zich niet op enkel medische hupl maar er wordt ook voorlichting gegeven over hygiene tijdens het bereiden van maaltijden, er worden waterputten voor gemeenschappelijk gebruik gemaakt, evenals sanitaire voorzieningen. Al deze dingen zijn preventief naar gezondheid, proper water om hygienisch voedsel te bereiden beperkt ziekten ... Ze draagt ook nog zorg voor 3 kindjes die geen vader of moeder meer hebben, de oudste dochter is 12 jaar en zorgt voor haar 9 jarig broertje en 6 jarig zusje, vader en moeder zijn gestroven aan AIDS. Belgie, ben blij dat wij ons sociaal opvangnet hebben ook al kost het ons soms veel geld en moeten wij er centjes voor bijdragen maar de toestanden die wij hier zien ...

Tijdens de middag is er toch nog tijd voor een gezamelijk bezoek aan een plaatselijk restaurant waar wij nooit hadden kunnen bestellen want er was geen menu en niemand sprak Engels. De gerechten die we kregen waren op en top Khmer.

Na +/- 14 dagen kustgebied (Kho Chang,Sihanoukville en Kep) is het tijd om de zee voor een tijdje vaarwel te zeggen en we vertrekken richting hoofdstad Phnom Phen. We willen er naartoe met Nieuwjaar en ons visum voor Laos moet daar in orde worden gebracht. Phnom Phen is weer iets totaal verschillend na de rust van de kust (klinkt mooi). Ons guesthouse ligt vlak tegenover de horrorgevangenis S-21 van het Rode Khmer regime. Gemakkelijk als we dit willen bezoeken want rond elk guesthouse zitten wel een paar moto-taxi rijders die constant vragen waar je naartoe wil ...VERMOEIEND ...

Verder bezoeken we nog het koninklijk paleis en de central market en we wandelen wat langs riverfront dat 's avonds tot leven komt het honderde eetstalletjes, heel gezellig.

We regelen ons visa in een klein kantoortje dit zou volgens de eigenaar van ons guesthouse sneller en goedkoper zijn als via de ambassade.  Corruptie viert hoogtij in Cambodia en als je om zaakjes te regelen wat geld onder tafel schuift kan alles ...

Als we binnenkomen op het bureautje liggen er een 8-tal passporten op de tafel open maast 3 kartonnen schoendozen vol met pasfoto's met Westerse gezichten... De pasfoto's worden vergeleken met deze van het passport ... vreemde toestanden ...

To Be Continued ... Zie deel 2

Aan iedereen die dit leest:

Een GELUKKIG NIEUWJAAR van Cindy en Foinge (koen)!!!!!!

11-14 December

Na het koudere Nepal zijn we weer klaar voor het warme Bangkok en ditmaal keizen we voor een ander gedeelte nl. de wijk rond Sukhumvit. Dit is hey business centrum met vele grote hotels en enorme shopping centra. Ons hotel "The Altanta" ligt in Soi 2 en noemt zichzelf een instituut en omschrijft zichzelf als: "An old fashioned place of charm and character in downtown Bangkok with the secluded and secure atmosphere of a private club and the facilities of a small resort. Popular with writers, academics, artists, photographers, cinema & theatre and other professional people who can effort to stay at more expensive places but choose to stay at the Atlanta."

 

We vullen onze dagen met praktische zaken zoals het regelen van een visa voor Cambodia (20$/pers), het wassen van onze kleren, foto's plaatsen op de blog, het kopen van 2de hands boeken, we gaan eens naar de bioscoop (Deja Vu) en we lopen wat rond in de koele shoppingcentra ... Wat Pho staat ook op het programma: dit is een tempel met een liggende boedha van 50m.

 

Een deel van het koninklijk paleis is niet open dus dit zullen we later eens bezoeken.

15-19 december

Op 15 december nemen we dan de bus richting Kho Chang, 1 van de grotere eilanden langs de  oostkust van Thailand. Dit ligt ook op ons traject naar Cambodia. Kho Chang is op korte termijn uitgegroeid tot een overvol eiland en ze blijven maar bijbouwen. We rijden met de shared taxi naar het meest zuidelijke deel nl. Bang Bao waar het nog relatief rustig is ... We huren er een brommertje voor ongeveer 3 euro/24h en verkennen hiermee het eiland en al zijn verschillende stranden, onze dagen bestaan dus uit zonnen,zwemmen,eten,slapen,lezen en ...

 

 

20 december

 

Op 20 december zijn we al weer op weg richting Cambodia via Trat en Hat Lek(Thailand) naar Koh Kong (Cambodia)

 

 

- Een Nepalees eet 2 maal per dag het nationale gerecht Daal Bath, ook wij lusten het ...

- In elk restaurant staan ook wel Indische, Mexicaanse, Indonesische, Italiaanse en Amerikaanse gerechten op het menu.

- We hebbenhier liters lemon-thee gedronken.

- Nepal is in november net iets te koud voor ons ...

- Knoflooksoep is goed tegen hoogteziekte en we eten er elke dag 2 maal tijdens de trekking.

-De gemiddelde wachttijd na een bestelling van je eten is 40 minuten.

- Op de toeristenbus is de beenruimte ook beperkt ...

- Na elke afdaling is er ook weer een fikse beklimming...

- Inhalen in de bochten is een lijkt wel een nationale sport ...

- Een eerste kind op je 14de is geen uitzondering na het huwelijk ...

Na de trekking rusten we 3 dagen uit in de toeristenstad Pokhara. Daarna reizen we door naar Chitwan National park waar we op 2-daagse wandelsafari gaan ... jaja je leest het goed op safari in Nepal. We zien olifanten, apen, krokodillen en verschillende herten en mooie vogels. De 1 hoornige neushoon zien we niet en als we praten met andere mensen onderweg hebben die er wel gezien ... Deze safari is weer iets totaal anders maar wel leuk en extra pluspunt het is hier warmer dan de afgelopen weken. De dagen daarna gaan we weer wat cultuur opsnuiven in Bakthapur; een oude hoofdstad. In totaal zijn we in Nepal 37 dagen geweest tijd dus om terug te keren naar ons knooppunt Bangkok.

De Annapurna-trekking 300 km door berg en dal ...

Start 8 november 2006 tot 27 november 2006

Dit is ons relaas:

8-nov:

Om 6h zijn we al op weg naar het lokale busstation om de bus naar Dumbre te nemen, als we 10 minuten aan het rijden zijn zien we al de besneeuwde toppen liggen van de bergen rond de Kathmandu valley. De weg richting Dumbre is er een van haarspeldbochten ... en onderweg stoppen we regelmatig om mensen op en af te laten stappen. Rond 11h zijn we in Dumbre (440m) en van hieruit gaat het met een andere bus naar Besisahar (820m) waar we voor de eerste keer onze trekkingspermit moeten laten nakijken. Opnieuw moeten we een bus zoeken maar nu richting Khundi (830m); dit is de plaats waar onze trekking echt van start gaat. De rit gaat over smalle hobbelige bergwegjes met afgronden van 50 tot 150m. De bus dreigt door het overgewicht en "de ouderdom" af en toe om te kantelen. Cindy knijpt dan ook soms al het bloed uit mijn hand.

Vanuit Khundi gaat het dan naar Bhulbhule (840m) waar we zullen overnachten. Alhoewel dit nog maar de eerste dag is is de omgeving al heel mooi (en stil in vergelijking met Kathmandu) en kijken we uit naar de volgende dagen. 18h is etenstijd en 20h is bedtijd.

9-nov:

We zijn alle 2 vroeg wakker, ook in de kleine dorpjes start het leven dus als het licht wordt. Na een ontbijt van pannekoeken met honing en Tibetaans brood met kaas zijn we rond 8h al aan het wandelen. (Dit zou ons vertrekuur worden gans de trekking ... behalve de oversteek van de pass) De tocht gaat vandaag naar Syange (1080m). We komen regelmatig ezel caravanes tegen, dit zijn de vrachtwagens van de bergbevolking. Ze vervoeren alles wat mogelijk is, we zien er zelfs eentje met een kinderfiets en vragen ons af welk kind hiermee gaat fietsen op deze smalle (max 1.5m) bergpadjes. Het dorp ligt in de schaduw van de berg en de zon is dan ook al weg om 15h30 waardoor het al snel frisser wordt. Vroeg gaan douchen is de boodschap want ze werken met zonne-energie. Als we later in de namiddag nog eens door het dorp wandelen zien we op een hangbrug een klein jongetje leuk rondfietsen met zijn nieuw fietsje.

10-nov:

Vandaag volgen we de smalle kloof die de Marsyabdi rivier heeft gemaakt. Het geluid dat de rivier met het blauwe smeltwater van de bergen maakt is constant hoorbaar en we passeren talrijke watervallen. Ik heb voor het eerst last van een pijnlijke linkerknie en Cindy heeft een blein op haar rechter kleine teen. Rond 10h bereiken we Jagat, het was weer tijd dat we iets konden eten, het 4 jarig dochtertje van het restaurant is er niet graag bij als ze gewassen moet worden. Als ze daarna ingewikkeld in een handdoek mag opdrogen in de zon is ze wel weer rustig. We eten een versgemaakte apple pie met lekker veel kaneel, wachttijd wel 30 min.. We gaan door naar Chame (1400m) en komen onderweg hotsprings tegen maar de weg er naartoe wordt niet veel gebruikt. Rond 12h komen we aan een grote waterval juist voor het dorp, op deze plaats komen we ook voor het eerst Maoisten tegen en worden we vriendelijk "verplicht" 3000 Rp (+/-) 25 Euro te betalen. Geld dat zij gebruiken voor hun idealen en waarschijnlijk wapens ... Iets na ons komen 2 jongens aan die doorgaan zonder te kijken naar de checkpost van de Maoisten. Er ontstaat een woordenwisseling die eindigt in trek-en duwwerk en waarbij later met stokken wordt gedreigd. Wij gaan rustig door en het is dan ook niet duidelijk of deze gasten nu uiteindelijk betaald hebben of dat ze terug gegaan zijn. Rond 16h verdwijnt de zon weer achter de bergen.

11-nov:

Vandaag is het al wat meer klimmen, 20 minuten nadat we op stap zijn lopen we onder een grote rotsblok, vanaf daar gaat het pad stijl omhoog, maar na elke klim komt er ook weer een afdaling. Na 2 uur lopen komen we aan in Tal Besi. Het is weer theetijd. Lemon thee met honing is wat we meestal nemen. Na de thee gaat het pad nog steiler en zo'n kuitenbijter doet pijn als je juist hebt stil gezeten. Eens boven gaat het pad weer omlaag naar de rivierbedding en deze volgen we tot in Tal (1700m). We passeren hier ook het Manang-district. In Tal wachten we ook weer 40 minuten op ons eten maar het was de moeite waard. Bij elke warme maaltijd eten we ook knoflooksoep; dit zou goed zijn tegen hoogteziekte. We verlaten Tal langs een vlak pad (jaja). Het lijkt hier wel op een verlaten westernfilm decor. Vlak lopen is wel eens leuk en zo kan een mens ook al eens genieten van de omgeving zonder op de weg te moeten kijken.We steken nog 4 maal de rivier over langs suspension bruggen (zie foto's later) en na nog wat klauwterwerk komen we aan in Dharapani (1920m) om 15h. Sinds Tal was het weer veranderd en er was een stevige wind komen opzetten. We snakken allebei naar de douche, warme kleren want we zijn nat van het zweten. Ik was me nu nog met koud water en Cindy doet het met het "hot water bucket"-systeem (heet water in een emmer). Tijdens het avondeten kijken we naar de spelende kinderen van het dorp, ze klimmen op rotsen van 20m hoog en begrijpen jong geleerd is oud gedaan als je vooruit wil in de bergen. We vinden het ook voor het eerst koud ook al is het 15 graden. We doen voor het eerst onze jas aan en kousen in onze sandalen ... dat belooft voor de volgende dagen denkt Cindy...

12-nov:

Vandaag opnieuw lichamelijke klachten, Cindy heeft buikpijn en ik krijg steeds meer last van mijn linkerhiel. We stijgen geleidelijk aan en wandelen nu door sparrenbos; eenmaal boven hebben we vanuit Temang wel een prachtig zicht op Manaslu (8156m). Het was alweer een tijdje geleden dat we nog bergketens met sneeuw hadden gezien. We wandelen ook voor het eerst met een jasje (windstopper) want in de schaduw of wind is het koud. Rond 15h komen we aan in Chame (2710m). Vanuit Chame heb je een mooi zicht op Lamjung Himal (6886m); dat beloofd voor morgenvroeg bij zonsopkomst. Vanavond daalt de temperatuur in onze kamer tot 11C en we snakken al naar onze slaapzak. Er is hier nergens verwarming en beseffen hoe goed we het thuis hebben met onze centrale verwarming ...

13-nov:

Om 5h al op om foto's te nemen van de zonsopkomst en ik heb er geen spijt van ook al is het maar 3c. Bij het verlaten van het dorp koop ik een muts die over mijn oren gaat en Cindy lokale handschoenen. We passeren verschillende Tibetaanse gebedsmuren en lopen tot Bhratang langs de rivier over een vlakke brede weg. Na dit dorp gaat het gedurende 40 minuten stijl omhoog. We nemen middagmaal in Dukure Pokhare in een prachtige omgeving van 6- en 7 duizenders. Daarna wandelen we door grasland met af en toe een spar. Rond 15h zien we Pisang (3240m) liggen. Als we onze schoenen uitdoen ziet Cindy dat haar hiel 1 blein is en de pijn aan mijn hiel wordt steeds erger ... We kiezen een rustig guesthouse voor 2 nachten want morgen is een "rustdag". We lopen voor op het schema en willen ons lichaam laten rusten op 3240m hoogte.

14-nov:

Ook al is het rustdag, we zijn alweer wakker om 6h maar blijven liggen tot 7h omdat we onze warme slaapzak niet uit willen. We stoppen onze kleren die we straks gaan aandoenalvast ook in de slaapzak zo worden ze door onze lichaamswarmte confortabel warm. Rond 8h zijn de meeste andere wandelaars het dorp al uit en beginnen wij aan het uitwassen van ondergoed en kousen, ja een mens moet proper blijven op zijn eigen ... Daarna nog een paar foto's nemen van het dorpsleven. Rond 10h gaan we naar Upper Pisang (3340m) waar we een prachtig zicht hebben op Annapurna II, we worden er stil van. Achter een rots uit de wind in de volle zon genieten we van het uitzicht. De minuten glijden langszaam voorbij ... In de namiddag als de zon het douchewater heeft opgewarmd is het tijd voor een heerlijke douche en kan Cindy haar haar wassen om het nog even te laten dragen in de zon.

15-nov:

Vandaag 15km wandelen over relatief vlak terrein en daar zijn we blij mee. Tijdens de theepauze moet ik wisselen van schoenen, ik kan niet meer verder met mijn wandelschoenen en doe mijn sandalen aan. De druk van de hoge schoenen op mijn hiel is te pijnlijk. Eigenlijk zagen en klagen we tegen elkaar maar de omgeving doet ook veel lichamelijk leed vergeten. Tegen 12h zijn we in Braga en wachten 40 minuten op ons eten maar geen probleem want het uitzicht is weer ongeloofelijk. Manang (3570m) komt in zicht rond 14h. We kiezen er een guesthouse uit met zowaar privebadkamer, normaal is dit gemeenschappelijk gebruik. UIn het dorp ontdekken we ook een bakkerij en we eten er koffiekoeken rond de houtkachel. We raken aan de praat met een zwitser en Marleen een Nederlands meisje.

16-nov:

Vandaag opnieuw rustdag om ons lichaam te laten aanpassen aan de hoogte. We maken enkel een wandeling in de omgeving en stijgen 400m naar de plaatselijke gompa (tempel). Hoog wandelen, laag slapen is goed tegen hoogteziekte.

17-nov:

We komen zowaar in de ochtenspits terecht. Iedereen is blijkbaar wat later vertrokken en de tocht uit het dorp lijkt een beetje op een file. We wachten even en laten iedereen door. Ik blijf op mijn sandalen met kousen lopen. Cindy krijgt nu ook last van pijn in de hiel. Ook de hoogte is te voelen, we vertrekken op 3570m en 1 uur later zitten we al op 3930m. Na een paar bochten hebben we zicht op volgende bergen: Chullu, Annapurna III en IV, Gangapurna, Muktinath Himal en een klein beetje op de Thorong La Pass waar we over moeten. Tijdens het middageten komt er een kudde yaks langs. Rond 14h komen we aan in Lethar (4350m) en om 15h30 is de zon alweer weg.

18-nov:

Alle twee een dipje vandaag, we ontbijten veel te zwaar en dat loopt niet lekker en bovenal is het nog stijl omhoog vandaag. We moeten over een bevroren waterval die enig evenwicht vraagt met rugzak en daarna komt nog een stuk waar geen bergpad meer is door een grondverzakking. De massa stenen die hier naar beneden gekomen is moet een overdonderend lawaai hebben gemaakt. Ook op deze hoogte kom je nog theehuizen tegen. Cindy heeft nu ook last van hoofdpijn, pijnlijke voeten, ... eigenlijk doet heel ons lichaam pijn van de inspanningen van de laatste dagen. Rond 11h30 komen we aan in Thorung Phedi (4550m) en ziet Cindy het niet meer zitten. Na toast met confituur en een uurtje rust overwegen we dan maar om door te gaan naar High camp (4800m). Dit zou ons morgen 1 uur wandelen in het donker uitsparen als we de pass willen overstekken. Deze laatste klim is stijl en zwaar, we moeten om de 5 minuten even uitrusten om onze ademhaling en hartslag onder controle te krijgen. We doen over de 250 meterstijging uiteindelijk 1h en 15 minuten. We eten opnieuw iets licht en voor zonsondergang klim ik nog een heuvel op in de omgeving om foto's te maken. 'S avonds zitten we nog steeds samen met Marleen, gedurende de dag is ze sneller dan ons ... maar ze zorgt ervoor dat we een kamer hebben in hetzelfde guesthouse. We bespreken nog even om hoelaat we zullen opstaan om de pass over te stekken.

19-nov:

We hebben alle twee een slechte nachtrust achter de rug. Tweemaal naar het WC moeten gaan dat op 20 meter van onze kamer lag en dat door de vrieskou volledig is dichtgevroren. We hebben alle twee lichte hoofdpijn; is het van de kou, de spanning , de slechte nachtrust of een kombinatie van dit alles ... We gaan ontbijten om 5h, jawel op dit onmenselijk uur moet er voedsel binnen om de pass over te geraken. We zetten onze eerste stappen om stipt 6h als in het oosten de zon de hemel al een beetje verlicht. Toch maken we nog gebruik van onze hoofdlampen om elke steen te zien liggen. De klim is direkt stijl en vooral koud, we hopen dat de zon er snel zal zijn, ik schat dat het -5C is. Er zijn een paar mensen die van Thorong Phedi komen en dan al minstens 1h aan het klimmen zijn, zij zijn waarschijnlijk rond 5h beginnen wandelen. Om 9h30 zijn we boven op de Thorong La pass (5416m) waar de wind verschrikkelijk tekeer gaat. Ik moet proberen recht te blijven staan als ik wil foto's nemen van de omgeving. Zelfs op deze plaats iser een theehuis en we genieten van een warme kop lemon-thee. We blijven ongeveer 30 minuten daar en beginnen dan aan de afdaling van 1600m naar Muktinath... Het eerst 1/2h is geweldig koud en Cindy raakt even in paniek als we geen gevoel meer heeft in haar vingertoppen. Even later glij ik twee maal uit op ijsplekken en zak zo sneller dan ik wou ... Cindy moet mij minstens 1 keer nadoen ... De afdaling lijkt uren te duren en dat is ook zo, we zien onze bestemming liggen maar het komt naar niet dichter. De pijn in onze knieen en kuiten is voelbaar. Op 1h van Muktinath is er een theehuis en dat was toch al 4h geleden dat we nog iets gegeten hadden. De tomaten noodle soep smaakt heerlijk. Uiteindelijk komen we rond 15h aan in Muktinath (3710m). We genieten van de warme douche die meer leek op een Turks stoombad en later op de namiddag van het kolenvuur onder de tafel. Rond 19h ga ik slapen en Cindy iets later nadat ze nog wat had gepraat met Marleen. Zij was al rond 11h30 in het dorp aangekomen ... en was de gompa al gaan bezoeken ... snelle meid die Marleen!!!!

Cindy's woorden: "Het moet toch even van me af hoe blij ik was toen we de  Thorong La pass bereikt hadden, het voelde als een echte overwinning. Ik had er zoveel schrik voor en nu waren we er, zonder last te hebben gehad van hoogteziekte. Ik denk wel niet dat ik ooit nog zo hoog op een berg zal staan. Maar zeg nooit nooit zeker ... "

20-nov:

Rustdag na de koninginnerit van de trekking. We zien opnieuw de mensen waarmee we de pass overstaken vertrekken en wee blijven we allen achter in het dorp dat vooral door Tibetanen bewoond wordt. Ook Marleen is al op pad en we zullen haar pas een paar dagen later terugzien. Rond 9h30 beginnen we aan onze was op het dorpsplein. Daarna gaan we rustig het Hindoe en Boedha heiligdom van Muktinath bekijken. Vanover heef Nepal, Tibet en India komen mensen naar hier op pelgrimstocht. De tempels zijn niet zo speciaal maar de omgeving waarin ze liggen is prachtig. Het lijkt hier wel een maanlandschap, zo draag is alles hier. Enkel het heilige water stroomt uit de godsdienstige monumenten. Later kopen we in ons guesthouse ook nog een flesje plaatselijke bodymilk omdat onze huid de laatste dagen wel heeft afgezien van zon en wind. Ook mijn haar moet dringend geknipt worden. Eigenlijk zien we er niet uit (zie foto's ... binnenkort).

21-nov:

We hebben alle twee geslapen als een roos ook al was het aan het vriezen in onze kamer. We betalen de duurste rekening, waarschijnlijk door de flessen bier om onze oversteek te vieren. Tegen 9h zijn we op weg naar Kagbeni (2810m); ook vandaag doen we het rustig aan en wandelen we maar 3h. Nog steeds bergaf door een prachtig landschap met uniek zicht op de Nilgiri. Tegen 12h zijn we er. Kagbeni is een dorp dat het dichtst tegen het verboden koninkrijk Mustang ligt. Een streek die je enkel kan gaan bezoeken als je 700$Us betaald. Het lijkt hier wel de Middeleeuwen maar toch hebben we hier iets buiten het dorpje het beste guesthouse van gans de tocht. De eetzaal heeft een zicht op de bedding van de rivier die we morgen moeten afdalen. Tijdens het avondeten schrikken we nog even als het dochtertje van de eigenaars plots binnenkomt zonder broekje en begint te plassen aan de deuringang ... niemand acht het nodig dit op te ruimen ...

22-nov:

Fantastisch, eindelijk was het eens warmer om te gaan slapen en op te staan. Amrit onze drager is zelfs nog niet wakker en we laten hem wekken. We vertrekken met veel energie om 8h en zetten er goed de pas in. Te tocht gaat langs de bedding van de Gandaki-rivier. Om 10h zijn we in Jomson  een iets grotere stad met een kleine luchthaven, een bank en ... een kapper. Tijd voor 3mm met de schaar en ik krijg er een kraakbeurt en massage bij voor 3 Euro. We komen er mensen tegen die al 3 dagen aan het wachten zijn op hun vliegtuig wegens slecht weer in Pokhare. Er zou ook een controlepost zijn van de Maoisten maar die komen we niet tegen. Gisteren was er trouwens een mondeling akkoord tussen de regering en de Maoisten live te volgen op TV. Na Jomson gaat de wind nog harder waaien en de wandeling is echt geen plezier, zand komt in onze ogen. We zijn het alle twee beu, je kan niet genieten van de omgeving. Het weer is aan het veranderen en er komt dikke bewolking opzetten juist voor we Marpha (2680m) bereiken.

23-nov:

De enige dag van onze trekking dat het weer slecht was. We vertrekken uit Marpha om 8h door de appelboomgaarden. Dit dorp is bekend om zijn appelprodukten (appel pie, appel cider, appel brandy, gedroogde appelschijven, ...) Enkele kilometers later hebben we een mooi zicht op de 7de hoogste berg van de wereld de "Dhaulagiri" (8167m). Vanaf Larjung is er minder wind en komen we de eerste bamboobomen tegen. Om 13h juist voor Kalopani  (2580m) voelen we de eerste regendruppels en het zou niet meer stoppen die dag ...

24 nov:

De regen en wolken zijn weg als we opstaan en we zien nu pas hoe mooi het hier is in Kalopani. Het hele dorp ligt in de vallei en is omgeven door de bergen. We beginnen het stappen met vrij vlakke weg (lijkt wel op een heirbaan van de Romeinen; alhoewel ik die nooit gezien heb ...) maar dat duurt niet lang en bij de eerst afdaling schuift Cindy uit met haar "gat" op een scherpe steen (de blauwe plekken zouden er een week later nog opstaan). We moeten nog 1200m dalen en dit op slechte wandelweg wat ons vertraagd. Aan de andere kant is het hier alweer wat warmer en minder winderig. We kopen onderweg ook de eerst appelsienen en die smaken geweldig lekker. Tussen Kalopani en Tatopani zijn we wel veel werken aan een nieuwe weg bezig; het zal binnen 5 a 6 jaar mogelijk zijn vanaf Beni tot Jomson een bus te nemen. Dit zal het landschap en het toerisme hier compleet veranderen ... Rond 15h zijn we in Dana en ontmoeten er Trudi een Nederlandse reisleidster van Djoser die leuke verhalen heeft over Nepal en India.

25 nov:

We worden weer wakker van het geluid van de voorbijkomende ezels. We ontbijten niet echt lekker maar dat hadden we verwacht omdat het gisterenavond ook al niet lekker was. Je slaapt thuis bij mensen en met de kok moet je geluk hebben ... Vandaag een short walk van 2 h naar Tatopani (1190m); tegen 10h30 zijn we er en drinken een milkshake op het terras van het guesthouse. Veel doen we vandaag niet meer buiten lezen, eten, kleren uitwassen en in de hot springs gaan zitten. In Tatopani zijn  er 2 warmwater bronnen (+/-35C en +/-50C) en het warme water is zalig voor onze beenspieren ... Rond 8h is het weer bedtijd.

26-nov:

Ditmaal een flinke wandeltocht van 20km naar Beni ons einddoel. We passeren weer werkzaamheden aan de weg en moeten weer regelmatig rotsklimmen omdat de weg ontbreekt. Als we tussenliggende dorpen tegenkomen weigeren we 2 maal een jeeprit. In Tiplyang geef ik nog pijnstillers aan een jongen wiens hand half is weggerukt door het gebruik van springstof bij de wegenwerken. Hij moet nog +/- 4h verder met de jeep voor hij enige medische zorgen kan krijgen... We komen aan rond 15h en er zijn maar weinig toeristen te bespeuren in Beni, de meeste mensen gaan van hieruit nog door met de bus naar Pokhara. 

27-nov:

Busrit van Beni naar Pokhara en dus geen leuke dag na dagen van wandelen en stilte ...

Misschien even om samen te vatten: De trekking is lichamelijk zwaar geweest met "kleine pijntjes" zoals wij dat noemde. We zijn niet hoogteziek geweest doordat we onze tijd hebben genomen. Het is zeker ons hoogtepunt en ons hoogste punt (5416m) tot nu toe. De afwisseling tussen tropisch warm en ijkoud en het wandelen tussen de hoge bergen zal ons altijd bijblijven.

Van 3 november tot en met 11 december zijn we in Nepal en is dit een beetje ons thuis. Nepal dat de afgelopen jaren een land was dat meer leek op een wilde kermisattraktie. De hoofdstad Kathmandu was de plaats van massademonstraties, traangas, straatgevechten en tenstotte feest op straat nadat de bevolking de Shah-koningen voor het eerst in 230 jaar de rug toekeerde. Even voor het thuisfront, alles is nu terug rustig, de meeste problemen hadden plaats in 2005 na een al tien jaar durend conflict tussen de Maoisten en de koning wat trouwens al 13000 levens heeft gekost.

Toerisme was er bijna niet meer en heel het land lag plat. Op 1 Februari 2005 ontbond de koning de regering en eiste allenheerschappij op.  de staat van beleg werd 3 maanden opgelegd. In Mei 2005 eisten 10000 demonstranten in de hoofdstad dat er opnieuw democratie kwam. De maoisten en 7 andere politieke partijen. Samen in 1 alliantie zette ze de koning onder druk en in April 2006 kwam er een oplossing na de dood van 16 demonstranten.

De koning ging akkoord om de democratie te herstellen. Twee weken later besliste het parlement de macht van de koning in te binden.

Ondanks dit blijven er serieuze problemen; toerisme zit nog steeds in het slop, Nepal blijft ondanks 40 jaar hulp en 4 biljoen $US hulp 1 van de armste landen in de wereld. 7 van de 26 miljoen inwoners heeft niet voldoende eten, 82% van de bevolking moet toekomen met 2 Euro per dag, de levensverwachting is 61 jaar en Nepal heeft de 3de hoogste kindersterfte in de wereld. Maar er is ook positief nieuws, op 10 jaar tijd is ook 11% van de bevolking die onder de armoedegrens lag er boven gekomen dankzij 650 miljoen $US die worden opgestuurd door Nepalezen die werken in het buitenland, er zijn 40000 scholen, de gemiddelde leefdtijd van de bevolking is 20 jaar en er worden een paar waterkracht centrales gebouwd voor het produceren van electriciteit die kan verkocht worden aan het buitenland ...

Welke indruk heeft Nepal nu bij ons achtergelaten?

Onze eerste 4 dagen brengen we door in de hoofdstad Kathmandu meerbepaald in de toeristenwijk Thamel. We verblijven in het Via-Via- cafe/hotel. Voor de mensen van rond Leuven; inderdaad bijna hetzelfde cafe als aan het station van Heverlee. Ze hebben zeker lekkere thuisgerechten (frieten) en plaatselijke gerechten op het menu. Thamel is eigenlijk 1 grote wijk met hotels, restaurants, bars, trekkingbureaus, buitensportwinkels en soeveniershops (Namaste Sir, where're you from. Please take a look in my shop!). Soms zei ik dat ik van China kwam en dan zag je ze vreemd kijken. Dit hadden we van Filip in Myanmar geleerd. Kathmandu is ook een stad van veel lawaai, pollutie en massa's volk, moto's, kleine taxie's, fiets taxie's en talrijke koeien en dit alles in veel te smalle straten die met vuilnis zijn overladen. 's Morgens hebben we zelfs oorstoppen nodig om te kunnen uitslapen want het leven begint onder ons hotel al om 4 uur. We vullen onze dagen met bezoeken van Hindu- en Tibetaanse tempels of oude sites. Shree Bouddhanath, Swoyambhu en Durbar Square. We proberen ook de prijs te weten te komen voor een gids of porter voor de Annapurna trekking want vanaf november (jaja) is het verplicht een gids of porter mee te nemen. Dit zorgt natuurlijk voor werk en onderhandelingen voor als we Maoisten tegenkomen. We gaan ook langs bij Shona's een verhuurkantoor van materiaal om een warme slaapzak en down jackts te gaan huren. Alleen in Thamel zijn er al +/- 200 trekking organisaties die allerlei formules aanbieden en het is moeilijk de bomen door het bos te zien. Maya de vrouw van Yves van de Via-Via heeft samen met haar vader ook een bureau en omdat Nederlands makkelijk is als je achteraf eventueel moet klagen over de service, gaan we met haar in zee. Op 1 avond is alles in kannen en kruiken, trekkingpermit (ACAP), toegang tot het nationale park (TRC) busticket voor 3 (wij en porter) naar Dumbre. Totaalprijs voor 22 dagen 300$US. Onze porter Amrit krijgt volgens de papieren die we ontvangen 10$Us /dag maar als we het navragen krijgt hij maar de helft en is de andere helft voor het agentschap. We hebben hem dan ook een fooi gegeven na de trekking en wat extra worme kleding die wij toch kwijt wilde. Wie van ons zou er voor zo weinig geld willen werken (lees sleuren in de bergen). Amrit is trouwens een 22 jarige student die dit voor de derde maal doet om zijn studies te betalen. Zijn eten en onderdak tijdens de trekking worden door hem betaald (zit in wat wij betaalde) en waarschijnlijk krijgt hij eten in de lodges naargelang wij spenderen ... denken we ...

De laatste paar dagen waren we in Bangkok om onze vlucht naar Nepal te regelen en om terug te genieten van westers eten in Kho San road; hier hadden we nood aan na een maand rijst en noodels. Vreemd dat een mens kan genieten van een broodje tonijnsla ... De drukte van Kho San road en Bangkok in het algemeen staat natuurlijk in schril contrast met Myanmar. We hebben op aanraden van Filip en Maaike, die we tegen kwamen aan de kust van Myanmar (Ngew Saung), gekozen voor een rustig gelegen guesthouse nl. Lamphu House.

Er is heel wat tijd nodig geweest om onze vlucht naar Kathmandu in orde te krijgen. We zijn ongeveer 4 reisbureaus afgelopen in de voormiddag om prijzen te vergelijken; overal bijna vergelijkbare prijzen en beschikbaarheid van plaatsen. In de namiddag kiezen we diegene met de laagste prijs en tekenen we een contractovereenkomst. We mogen onze ticketten de volgende dag komen ophalen ...

Maar dan blijkt dat ze hun vergist heben in de prijs en dat er wachtlijsten zijn ... We moeten kiezen voor flexibelere en natuurlijk duurdere ticketten. Dan weer met Royal Air Nepal dan met Biman Bangladesh ... en zo wisselt het nog wel een paar keer. We zijn in het totaal 3 dagen bezig geweest voor we zeker waren; het was niet altijd eenvoudig en we hebben tijdens de onderhandelingen "dienen Thai" een paar keer laten koken van woede ... ze werken hier toch op een andere manier als bij ons en dat zorgt voor misverstanden ...

De wereld is toch klein wat buiten het bezoek van Maaike en Filip is ook Luc Papens langsgeweest; ook op vakantie in Thailand. Dan is ne mens ne keer voor 6 maand van het werk weg en dan komt mijne baas af ... :o)

Momenteel zitten we voor een paar dagen in Kathmandu waar we de Annapurna trek voorbereiden. We moeten warme kleren gaan huren en slaapzakken. Vanaf einde oktober is het ook verplicht een drager te huren en te werken met een trekkingsorganisatie. Dit om mensen werk te geven en te zorgen voor de veiligheid na problemen met de Maoisten.

We vertrekken nu woensdag de 8ste november voor ongeveer 21 dagen. Gedurende deze periode is het weer niet mogelijk om de website uptedaten of te telefoneren naar huis. Momenteel is er ook geen computer te vinden met een USB aansluiting om fotos op de webblog te zetten ... sorry ... maar ik blijf zoeken ...

Myanmar heeft een speciale indruk nagelaten omwille van volgende zaken:

- het militaire regime;

- het constant aangestaard worden door de bevolking;

- het klein aantal toeristen;

- de afschuwelijk slechte wegen;

- het saaie eten (noedels en rijst zonder veel smaak);

- het ontbreken van het 'wow'-effect, behalve misschien bij Bagan en zijn tempels;

- het supergelovig zijn van de bevolking. Gaan armoede en geloof dan toch samen?;

- de mannen met hun rok of longi;

- de supervriendelijke bevolking;

- het spuwen op de grond van een rode brij na het kauwen van betelnoten;

- de vrouwen en kinderen dragen speciale makeup Thinaka ...;

- een Birmaan heeft steeds zijn paraplu bij, voor de regen en tegen de zon;

- ze rechts rijden maar het stuur van de wagens staat ook rechts, wat nogal gevaarlijk kan zijn bij het inhalen;

- de claxon is het belangrijkste onderdeel op een voertuig.

- ...

Shwedagon pagode in Yangoon

Shwedagon pagode in Yangoon

 

Nogmaals

 

Nonnen in het straatbeeld van de hoofdstad

 

Shwedagon pagode by night

 

Straatbeeld Bago

 

Ik op het zalig terras van ons hotel ergens in Thangoo

 

Hetzelfde terras waar ook lekker werd gegeten

 

Omgeving van Kalaw

 

Plaatselijke markt Kalaw, vrouw rookt chiroot sigaar

 

Familie op het Inle Lake

 

Moeder wat is het warm om te fietsen, zeker op deze kleine fietsjes.

 

Visser op het Inle Lake.

 

Omgeving Pindaya caves

 

Typische toilet in restaurants en goedkopere hotelkamers

 

Mensen op vlucht voor de overstromingen omgeving Mandalay

 

Nog meer water ellende ...

 

...

 

Zelfportret vanop Mandalay-hill.

 

Grand palace Mandalay

 

Teak-houten klooster in Mandalay

 

Monks on the road to ...in Saigang

 

Zonsondergang op de langste teakhouten brug ter wereld in Amarapura

 

Amarapura

 

Amarapura

 

Mingun

 

Straatrestaurant met lekkere chiapatis in Mandalay

 

Lord Boudha, please protect me ...

 

Fruitkraam omgeving Pyin U Lwin

 

Kleine taxi in Mandalay

 

Even de fiets wassen na al dat crossen tussen de tempels.

 

Tussen de tempels van Bagan

 

Zonsondergang Bagan

 

Bagan

 

Zonsondergang aan zee Ngwe Saung.

 

Dit wasons hutje voor 4 dagen

 

Bijna naar huis voor Maaike en Filip, terug Belgische kost Maaike!!!!!

Na 24 dagen rondtrekken in Myanmar hebben we een goed beeld van het land en de mensen. Laat één ding duidelijk zijn, dit is één van de armste landen die we ooit al bezocht hebben.

Voor wie het niet weet, Myanmar, of het vroegere Birma, is een dictatuur of militaire junta. De leiding is in handen van een paar generaals en de laatste verkiezingen dateren reeds van 1990. Deze werden toen gewonnen door de oppositie o.l.v. AUNG SAN SUU KYI. Zij werd echter 3 maal onder huisarrest geplaatst, waarvan de laatste keer in 2003 tot op vandaag. Honderden mensen werden gevangen genomen of kregen dwangarbeid. Sinds 1999 zijn er econimische sancties van kracht; er zijn bv. geen banken, en dit treft natuurlijk de bevolking en niet haar leiders.

De mensen zijn zeer creatief om alles draaiende te houden en gooien bijvoorbeeld niets weg (behalve plastic zakken). Alles wordt 10-tallen keren hersteld of opgeknapt. Niettemin zijn bijna alle producten te vinden. Deze worden meestal binnengesmokkeld via Thailand en/of China.

Wat echt opvalt is de gelatenheid van de mensen, het leven van dag tot dag. De eerste week van onze reis is het land getroffen door zware overstromingen. Iedereen die moest vluchten voor het water, leeft er nu langs de weg in snel opgetrokken hutjes met de koeien, varkens en kippen naast hun optrekje. Water, dieren en hoge temperaturen, het is niet de ideale combinatie qua volksgezondheid. Nochtans blijft iedereen lachen. Telkens we passeren lacht men ons toe. De mensen krijgen totaal geen hulp van buitenlandse organisaties en zeker niet van hun eigen leger!!!

Echt contact met de lokale bevolking is niet zo makkelijk omwille van hun slecht Engels en als je al eens iemand tegenkomt die Engels praat weet je niet of hij of zij achter het militaire regime staat.

Als we tussen Taungoo en Kalaw rijden passeren we van op afstand de nieuwe administratieve hoofdstad Naypyitaw. We zien brede wegen die naar de stad leiden, en mooie moderne gebouwen. Toeristen mogen er niet komen en op het maken van fotos staan gevangenisstraffen. De stad zou modern zijn in vergelijking met de rest van het land. Het staat sterk in contrast met de hoofdweg van Yangoon naar Mandalay. Deze lijkt eerder op een tractorweg van bij ons met ontelbare gaten in het wegdek. Een wegdek waarvoor je trouwens om de 10 KM moet betalen om het te mogen gebruiken.

In Mandalay hadden we, op het dak van ons hotel, een gesprekje met een gids. Deze iwts te zeggen dat de Chinezen langzamerhand Myanmar aan het inpalmen zijn. De stad ligt op ongeveer 500 KM van de Chineese grens via Lashio en de gouden driehoek - Laos-Myanmar-Thailand. Er zitten veel edelstenen, goud en zilver in de grond. Daarbovenop komt nog het smokkelen van opium. De Chinezen controleren deze handel en kopen de militaire regering via deze handel om zodat ze eigendommen kunnen kopen en vergunningen.

Maar dan nu ons reisoverzicht.

We horen van andere reizigers dat ze bijvoorbeeld 32 uur hebben gedaan om van Yangoon naar Mandalay te reizen, slechts 800km van elkaar. Dit komt natuurlijk ook door de weersomstandigheden want de normale reistijd is slechts 12 uur bus. Daarom kiezen we voor de uiteraard duurdere optie om rond te reizen met een prive-chauffeur en zijn Toyota corolla omdat we zoveel mogelijk van dit prachtige land willen zien ...

Dit hebben we bezocht

Yangoon, Bago, Kinpun, Thangoo, Kalaw, Inle Lake, Pindaya Caves, Meiktila, Mandalay, Pyin u lwin, Bagan, Mt. Popa, Pyay en Ngwe Saung.

Na een nachtvlucht van Londen naar Bangkok en een overnachting in Bangkok zijn we aangekomen in Yangoon de hoofdstad van Myanmar.

Het reizen zelf is toch altijd weer even aanpassen; het is niet onze eerst verre reis maar de drukte van een Aziatische hoofdstad is toch weer even een cultuurschok. Iedereen leeft, werkt, eet  en drijft handel op straat. Daarbij komt ook nog de drukkende warmte van ongeveer 30C + de ochtend- en avondregenbuien van het einde van de moesson, hierdoor veranderen de straten in rivieren. Ook het verkeer is een hel voor elke voetganger. Bij ons hebben we de gewoonte om voorrang te krijgen maar hier is wie het grootste vervoermiddel heeft de baas. 97% van alle auto's, bussen of trucks zijn trouwens van Japans of Koreaanse afkomst en tot op de tand versleten smog uitspuwende roestbakken.

Bij de stadsbussen zitten exemplaren die juist na de 2de wereldoorlog nog in Londen rondreden ...

Iedereen op straat kijkt ons aan alsof we van een andere planeet komen maar de meest knikken vriendelijk hallo. Toch wel enig verschil met Thailand waar ze toeristen gewoon zijn.

Voorlopig nog niets gemerkt van de totale controle van de militaire regering op het land.

Morgen verlaten we de hoofdstad en gaan we het land verkennen. 

We willen iedereen nogmaals bedanken die langsgekomen is op ons afscheidsfeestje. Wij vonden het supergezellig om zoveel volk in huis te hebben.

Het is maar weer eens bewezen: de Belg is een bierdrinker, we hebben samen 80l Interbrew vocht verzet ...